Ik ga op vakantie en neem mee….

Een echte planner ben ik en, zoals al eerder aangegeven, een perfectionist die altijd ook voor andere wil zorgen. Als ik thuis ben en iets ben vergeten, dan ga ik het nog snel halen. Maar op vakantie is dit een stuk lastiger.

Dit jaar gaan we met ons tweeën op vakantie, normaal gaan mijn schoonbroer en -zus ook mee, maar die hebben dit jaar al een huwelijksreis gehad. Toch was het altijd wel gemakkelijk om hun erbij te hebben, één jaar was ik de tandpasta vergeten, hebben we hem gewoon gedeeld met hen :).

Gelukkig helpen mijn behandelaren hierin ook om mij praktische tips te geven. Zo is mij aangeraden de checklijst op de pc te maken, uit te printen en mee te nemen. Zou ik op vakantie nog iets vergeten zijn, kan ik dit opschrijven en de volgende keer hoef ik het alleen maar af te vinken.

Wij gaan naar Denemarken op vakantie, dit is nou niet bepaald een land met warme temperaturen en vaste weerpatronen, dus voor ieder weertype dien ik wel wat mee te nemen.

Voor beide pak ik altijd de koffers in. Dus mijn checklijst bestaat uit minimaal 2 kolommen (His / Hers). Daarnaast zijn er ook spullen die we gezamenlijk gebruiken, dus een derde kolom (Together) en dan is er ook nog een kolom speciaal voor de toiletartikelen (Care Supplies).

Het zijn vooral de kleine dingen die ik nog vergeet, dingen die ik niet dagelijks gebruik, zoals een heuptas, ritszakjes of picknickservies. Maar ook de zakdoeken van mijn partner moet ik echt aan denken, want die zou ik zo vergeten.

Op vakantie kom ik er helaas ook achter dat er spullen in de koffer zitten die niet op de checklijst staan en ook niet mee genomen hadden moeten worden (Maus van Kim). Toch laat dit helaas zien dat ik altijd meer ben als mij en dit soms ook voor verwarring zorgt, ik heb namelijk niet het gevoel of de gedachte gehad dat ook iemand anders met mij de koffer zou inpakken.

Dus naast de vakantiechecklijst (die op de vakantie nog verder wordt uitgebreidt), heeft mijn geest een eigen wil en de koffer zal toch wel redelijk goed gevuld worden :).

En ook in Denemarken zijn er winkels, dus als we iets vergeten zijn, dan moeten we het toch maar gaan zoeken in de winkel (behalve alcohol of chocolade, want dat ik hier onbetaalbaar).

Cirkeldiagram

Steeds ben ik nog bezig om een cirkeldiagram te maken, om zo beter te kunnen gaan plannen en ook ruimte te maken voor “de andere”. Dit is nogal een hels karwei. Wie geef je meer tijd en wie zou meer tijd nodig hebben? En dan is het ook erg belangrijk, dat IK mijzelf niet wegcijfer. Als de tijd is verdeeld, wat gaan we doen in die tijden, wat zijn de hobby’s en bezigheden? Hebben hun die wel?

Overal ligt overdag pen en papier en als iemand zijn hobby of tijdsbesteding wilt opschrijven, dan is dit mogelijk. Ik zal deze dan later verwerken in de cirkeldiagram. Echter ontloop ik dit momenteel veel, door veel weg te zijn van huis.

Ik ben benieuwd wat er straks allemaal staat opgeschreven.

Wat zijn dromen?

“Wat is dromen?
Is het hopen, streven, willen weten of vergeten te leven?
Is het maar een gedachte, het wachten tussen nemen en geven?
Is het goed, is het schadelijk, verraderlijk of jou om het even?
Of het een teken is of van geen betekenis?”

Dromen houden ons normaal op de been, iets waarvan ik denk dat we naar streven en waar het wachten waard voor is.

Zo droomde ik altijd over huisje-boompje-beestje.
Tja… mijn huisje heb ik, eigenlijk heb ik al verschillende huisjes gehad vanaf mijn 17de.
Een boompje is voor mij een houvast, een steun en toeverlaat. Stevig en solide, die ervoor zorgt dat je altijd contact maakt met de aarde. Voor mij werd dit voornamelijk vertaald in een huwelijksaanzoek/bruiloft. Het boompje is gepland (ik heb al voor langere tijd een vaste relatie), helaas nog geen aanzoek/trouwerij voor de deur.
Ja, en dan zal beestje wel voor zich spreken…mijn kinderwens (heel pijnlijk onderwerp). Dit is momenteel een schadelijk droom voor mij, ik smacht en verlang er zo naar, dit terwijl mijn partner en ik er nog niet klaar voor zijn. Dus sinds enkele weken spoken er enkele vragen in mij rond:
– Wil ik nog wel kinderen?
– Wat kan ik mijn kinderen bieden?
Ik ben 32, loop bij de GGZ en mijn gezondheid en gemoedstoestand zijn niet in orde. Momenteel huren we een appartement, omdat we “ons droomhuis” niet vinden, beland ik op korte termijn in de WIA en heb ik geen baan meer. Mijn partner is iets ouder, werkt voor een baas en heeft een eigen bedrijf, waar hij momenteel veel tijd in stopt. Nee, ik wil geen kinderen meer ik ben er te duf en moe voor, ik dissocieër op de meest stressvolle momenten, heb dadelijk geen baan meer en ook geen huis wat groot genoeg is. Mijn partner heeft het druk om zijn nieuwe bedrijf uit de grond te trappen en we genieten nu (nog) samen van onze vrijheid. Ik ben niet gelukkig en kan mijn kinderen dan ook niet gelukkig maken. Mijn kinderwens haal ik van de baan.

Maar is het zo slecht om ervan te blijven dromen om ooit moeder te worden?
Het voelt nu als een kwelling, een frustratie, iets wat buiten mijn bereik ligt. Dus ja, ik denk dat het slecht is. Ik geef de droom op. Het is belangrijk dat ik eerst zelf weer lekker in mijn vel zit en gelukkig ben met wat ik heb, misschien dat ik dan nieuwe dromen kan maken, en wie weet komt er dan nog een keer de moederdroom voorbij… maar dan zal ik er klaar voor zijn.

Het is voor mij nu geen tijd om te dromen, maar om te doen, te rusten en weer gewoon te kunnen functioneren, zonder mijn beestje.