Ouders

In de blogs die gaan over mijn verleden zul je merken dat ik veel praat over mijn ouders, dit omdat hun een grote invloed hadden op mijn dagelijkse bezigheden en hun ook (natuurlijk) een belangrijke rol spelen in mijn leven.

Echter in de blogs die ik later zal schrijven over het heden, zul je merken dat mijn ouders een stuk minder aan bod komen. Dit ook omdat ik nu volwassen ben en samenwoon met mijn partner. Dus het kan dan wel voorkomen dat mijn partner in een blog genoemd word. Beide ouders van mij leven nog, dus het is niet onvermijdelijk dat ze vast en zeker ergens nog ter sprake komen.

Sporten

Bewegen en sporten is voor mij altijd erg belangrijk geweest, dit geeft mij rust in het hoofd.

Mijn ouders hebben mij vanaf jongs af aan op karate gezet, zodat ik meer zelfvertrouwen kreeg. Ik ben altijd een fanatiekeling en perfectionist geweest. Deze sport heb ik met veel passie mogen uitvoeren en heb 8 jaar aan Karate gedaan. In deze 8 jaar heb ik 3x 1ste prijs gewonnen, 2x 2de prijs gewonnen en 1x 3de prijs gewonnen. Helaas tijdens een demonstratie op de markt heb ik beide enkelbanden gescheurd, hier hield het voor mij op om deze sport te blijven beoefenen, dus bij de blauwe band ben ik gestopt met karate.

Toch wilde ik iets blijven doen aan sport, echter heb ik nog geen passende sport voor mij gevonden. Ik heb wel vele sporten uitgeprobeerd. Zo heb ik aquafietsen gedaan, heb ik meerdere abonnementen bij de sportschool gehad en sta ik nu ingeschreven bij een ZLIM-instituut.

Met dansen kun je je helemaal los laten gaan (als je niet zo’n perfectionist bent als mij), ik heb dan ook al vele dansstijlen uitgeprobeerd en was vroeger dol op de discotheek (voor maar enkele uurtjes, dan werd het te druk in mijn hoofd). Stijldansen, buikdansen en countrydansen zijn voor mij bekende begrippen en op vrijdags doe ik nu solo-latino dansen samen met een zeer goede vriendin.

Vroeger

Zoals bekend is ontwikkeld DIS zich al op jonge leeftijd, echter is dit bij mij pas gediagnosticeerd op 31-jarige leeftijd.

Toen ik jong was, was ik moeilijk opvoedbaar, zat in de vervroegde puberteit en deed vaak iets onvoorspelbaar. Ik was anders dan mijn leeftijdgenoten. Ik had (nog steeds trouwens..) weinig vriendinnen, maar was wel heel erg beschermend en aanhankelijk naar hun. Ik stond altijd klaar voor de buitenbeentjes en gaf iedereen een helpende hand. Van jongs af aan wil ik iedereen al tevreden stellen, iemand teleurstellen met een “nee” is dan voor mij ook zeer moeilijk. Hierdoor heb ik ook vele vriendjes gehad.

In 1995 kwam ik voor het eerst in aanmerking met GGZ, dit doordat de vertrouwenspersoon van mijn school opmerkte dat mijn gedrag niet langer kon en de huisarts inschakelde. De huisarts heeft mij doorgestuurd naar het GGZ. Dit zorgde voor een grote deuk in het woord “vertrouwenspersoon”. Tot 2001 ben ik hier in behandeling geweest. Het GGZ heeft mij ook geprobeerd in deze periode op een LOM school te plaatsen, echter hielden mijn ouders dit (gelukkig) tegen. In 2001 ben ik “gezond” verklaard. De diagnoses die hier zijn gedaan, zijn nooit vastgelegd, alleen uitgesproken; Schizofrenie en mogelijk MPS (de vroegere benaming voor DIS).